Contrasten wekken je eetlust op - hoe mooi voedsel wordt gemaakt

Op het einde ziet voedsel er nooit uit als de foto's in kookboeken. Vreemdgaan of perfecte ambacht? Een kijkje achter de schermen van een fotoshoot in een kookboek. weder die gemüsestückchen in der gazpacho noch die kräuter auf dem getrockneten brot sind zufall: mit viel liebe zum detail wurde die kalte suppe ins rechte licht gerückt. Noch de stukjes groenten in de gazpacho noch de kruiden op het gedroogde brood zijn toeval: met veel aandacht voor detail werd de koude soep in het goede licht geplaatst.

Er is gazpacho van de ossenstaart. Als een gelei. De zeer hoge culinaire kunst. Maar de cruciale vraag over de rechtbank staat niet op het fornuis. Ze staat op de zware houten tafel voor de open keuken.



Hoe ziet deze oranje-glinsterende soeplepel eruit? Max Fabers ogen scannen het geïnstalleerde aardewerk slechts kort. Deze, zegt hij snel, wijst naar een witte pot die visueel ergens tussen de diepe plaat en de soepkom ligt.



Max Faber is 36 jaar oud en een voedselster. Zijn taak is om eten er goed uit te laten zien. Eigenlijk heeft hij het koken geleerd, maar op een gegeven moment wilde hij niet meer naar het restaurant. Faber is op een hok in Berlijn, dat zowel een kook - als een fotostudio is. Een open keuken, rustiek ingericht, voor de zware houten tafel, naast een witte scheidingswand. Het eten wordt achter de muur gefotografeerd.



De afbeeldingen in een kookboek zijn minstens zo belangrijk als de recepten. Niemand wil een recept proberen als de foto lijkt op de plantaardige stoofpot uit de bedrijfskantine. De foto's moeten je eetlust opwekken - het vlees moet sappig zijn, de groenten moeten in rijke kleuren schijnen, de samenstelling van alle ingrediënten moet perfect zijn geregeld. Alle vals spelen, denken sommigen als ze naar dergelijke foto's kijken. Maar: is het echt misleid?



Eerst en vooral koken ze. Het voedsel komt niet uit de retort, maar uit de kachel. Geen plastic, maar verse ingrediënten, dezelfde dag gekocht. Max Faber werkt niet alleen. Aan zijn zijde kookt een vrouw. Anke Rabeler, 54, is al 23 jaar foodstylist.



Samen werken aan een kookboek voor een uitgever in München. Hij heeft in totaal 70 recepten gestuurd om Faber en Rabeler te koken en om mooi te serveren.



De Gazpacho is klaar en opeens wordt het een beetje hectisch. Rabeler schepte de gelei in de witte bak die Faber had uitgekozen. Willen we meer? Ze vraagt ​​het aan Faber. Ja, meer! Faber krijgt een kleine, blauwe bunsenbrander. In het kort houdt hij de vlam over de gelei - dat geeft meer glans. Vervolgens plaatst hij kleine blokjes komkommers, paprika's en andere groenten in de gelei. Rabeler plaatst geroosterd brood naast de kom en strooi er wat kruiden overheen.



De scène doet denken aan kookprogramma's. Kort voordat de kandidaten hun eten voor het proeven aan het jurylid geven, dartelen ze nog steeds rond op het bord. Een laatste saussplash hier, een muntblad daar. Alsof de blik de smaak naar een hoger niveau zou tillen.



In plaats van een jurylid komt Jörg Lehmann. Zijn oordeel over het staan ​​voor hem gazpacho gelei valt hij op de trekker van zijn camera. Lehmann, 57, is een levensmiddelfotograaf.



Hoe maak je eten echt lekker? Meestal kookt het beeld al, zegt Rabeler. Soms begrijpt ze echter geen recept en toont haar film alleen een zwart doek. Dan is de plaat als een blanco vel papier en begin ik te schilderen, beschrijft ze.



Een andere regel: vers voedsel ziet er alleen als het vers gekookt was. Bunsenbrander en bakolie behoren tot de weinige instrumenten die gebruik maken van het voedsel stylist voor haar kookboek beelden. Uw voedsel dat je kunt eten. Chemische hulpmiddelen zoals scheerschuim of voedsel kleuren bestaan ​​alleen in reclamefotografie, zegt Faber. Hij ook te doen, maar dat is slechts een fractie van zijn werk.



Faber en Rabeler zijn al in de keuken. Mierikswortel chocoladebroodje, bak blue chips, zet op appel-prei salade - de gazpacho was pas de tweede recept die dag, twee meer moeten nog worden gekookt: een gelei van rundvlees met de chocolade en de salade, dan een biefstuk met genoeg om peterselie mayonaise, chips en augurken te laten zien.



tijd voor de fotograaf Lehmann iets. Een verdieping boven het hok heeft hij een ander appartement. Er is een metalen plank. Twaalf meter lang, meer dan drie meter hoog, gevuld met ongeveer 3.000 platen, stoofschotels, kommen, taart staan. In lades heeft hij honderden messen, vorken en lepels. Anderen hebben al de huur voor de food fotografie, Lehmann heeft het daar. Dus ik uitrusten alle kookboeken uit, zegt hij



literatuur



The Big Book vomFleisch, Teubner editie, 360 pagina's, 79,90 euro, ISBN-13:. 9783833857782


Fotogalerij contrasten whet de eetlust - Hoe lekkere maaltijd creëert weder die gemüsestückchen in der gazpacho noch die kräuter auf dem getrockneten brot sind zufall: mit viel liebe zum detail wurde die kalte suppe ins rechte licht gerückt. so sieht es aus, wenn profis speisen für ein kochbuch anrichten. das bild gehört zu einem rezept für rindersteak-streifen mit eingelegtem gemüse. schönes essen ist ihr job: anke rabeler und max faber sind food-stylisten. sie werden gebucht, um die rezepte von kochbüchern nachzukochen und fotogen anzurichten.
Mogelijk gemaakt door Blogger.